სხვის ლექსს ნუ უსინჯავ მჟავიანობას

1. „ღვინო კი არა, რა გეჩქარება...“

ავტორს ჰგონია, რომ პოეზიას დროსთან ერთად განსაკუთრებული თვისება ემატება, მაგრამ რეალობა მარტივია: სიბანძე დაძველებით ვერ კეთილშობილდება. თუ ტექსტი თავიდანვე უნიჭოდაა დაწერილი, წლების შემდეგ ის კლასიკად კი არ იქცევა, უბრალოდ ძველ უნიჭო ტექსტად დარჩება.
2. „ვირივით სჯობდა, შენც რამ შეგექმნა!“

ეს არის ლიტერატურულ წრეებში ყველაზე გაცვეთილი და უსუსური არგუმენტი: „თუ არ მოგწონს, შენ თვითონ დაწერე!“

კერძი რომ დაეწვას მზარეულს და რესტორანში უკან დაუბრუნო, ტაფას ხელში ხომ არ გამოგაწვდის — „აბა, შენ დადექი და უკეთესი შეწვიო“?

პროდუქტი გამოიტანე საჯარო სივრცეში? ხოდა, მიიღე შეფასება. თუ კრიტიკის ატანა არ შეგიძლია, დღიურში ჩაწერე, ბალიშის ქვეშ დაალაგე და მხოლოდ თავად წაიკითხე.

3. „სარკე თუ აქვს კრიტიკოსს...“

ავტორი იმდენად შეშინებულია შესაძლო უარყოფითი გამოხმაურებით, რომ პროფესიული კრიტიკის გაუფასურებას ბილწსიტყვაობითა და „ვაჟკაცური“ პოზირებით ცდილობს. როცა არგუმენტები არ გვყოფნის, გადავდივართ გინებაზე — ეს არც პოეტური ოსტატობაა და არც ორიგინალურობა, ჩვეულებრივი ბავშვური აგრესიული თავდაცვაა.
4. „შვილიშვილი პაპასა...“

აქ ავტორი მკითხველს „პაპას“ როლში ევლინება, თითქოს თვითონ იყოს სიბრძნის წყარო, ხოლო მკითხველი — უმეცარი შვილიშვილი. სინამდვილეში კი, პოეტი, რომელიც მკითხველს ზევიდან უყურებს და კაპასს უწოდებს, უბრალოდ ვერ ეგუება იმ ფაქტს, რომ ხალხმა მის ტექსტში სიღრმის ნაცვლად სიცარიელე დაინახა.

ვერდიქტი:

ეს არის არა ლექსი, არამედ პოეტური პანიკური შეტევა. ავტორმა წინასწარ იგრძნო, რომ მისი შემოქმედება „მჟავეა“, და სანამ სხვები იტყოდნენ, მანამდე დაიწყო გარშემომყოფების ლანძღვა.