როცა სიკვდილი სიტკბოდ იქცა

ჩემს გულში მთვარე სისხლს ასხამს და ღამეს ვუმღერი,
ჩემს ფიქრებს ქარი ფრთებად კერავს — ბედს ველოდები.
ღამე ჩემს გულში ვარსკვლავს თესავს — ბედის ოდებით,
მდინარედ აქცევს დრო ჩემს ძარღვებს — კვლავ ღამეული.

სევდა ჩემს გულში ვარსკვლავს თესავს — ლექსი დავკარგე,
ჩემი ფიქრები ტაძრად იქცა და მღვდელს შევხედე.
დრო ჩემს ძარღვებში მდინარეა — ლექსიკონია,
სევდა ჩემს სისხლში ვარსკვლავებს ზრდის, ვით მინდვრისთვალი.

ზარს ამოკვეთავს დრო ჩემს გულში — ხმა გავიგონე,
და მე იმ ზარის ბოლო ხმაში სიკვდილი ვნახე.
სევდა ჩემს გულში მზე ხდება და ღამეს ხსნის — ხვამლი,
სიკვდილის ჩრდილში დილა ყვავის — და ხურმის სიტკბო!

სიკვდილის თაფლში დრო გავხსენი და კვანტს შევეხე,
სიკვდილმა ისევ სიჩუმე შვა — და ვერ მკის ქარი!
შავი ფერფლიდან ამღერდა მზე და შვა კანტატა,
ცად იქცა მიწა და წინ დამხვდა — ვით ვერტიკალი ↑

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.