იმპერატორი!


მე არ ვარ ტახტის ჩრდილი, არც გვირგვინის მონა,
მე ვარ დაჭრილი სიჩუმე, რომელიც შიგნიდან ნელა და შეუჩერებლად ჟონავს!

მე არ ვარ მეფე! - მეფეებს ანაცვლებს დრო,
მე არ ვარ მეფე! - ეს სიტყვა ჩემთვის ვიწროა,
რადგან ძალა, რომელიც ტახტს ეძებს და ადამიანში ღმერთს თამაშობს, ბოლოს საკუთარ ჩრდილსაც კი არ დაინდობს!

ჩემი ხმა იბერიაა!
გზად მგლები ყეფენ!
დამიძახეთ იმპერატორი! - ჩემი ჩრდილიც კი იმპერიაა!
გზად მგლები ყეფენ
და სდუმს ავტორი.

მე არ ვარ მეფე! დამიძახეთ იმპერატორი!
როცა ნაბიჯს ვდგამ - ირყევა ტახტები!
გაიხედე ფეხქვეშ, სად დგახარ და ვის ჩრდილს აბიჯებ, სანამ ახტები!

გვირგვინი? - რკინაა, რომელსაც ჟანგი ჭამს!

არ მითვლია ძალა ოქროს ბრწყინვაში,
არც მუხლებზე დამიყენებია ხალხი სიჩუმის სანაცვლოდ,
რადგან ნამდვილი ღირსება შიშით ნაშენი ტახტი კი არა, თავისუფალი ხმის წინაშე დგომაა - მამაცო!

გზად მგლები ყეფენ
და სდუმს ავტორი.
მე არ ვარ მეფე! დამიძახეთ იმპერატორი!

მე არ ვარ მეფე - მეფობა დროებითია!
დამიძახეთ იმპერატორი! - რადგან ჩემი სუნთქვა იმპერიაა!

დამიძახეთ იმპერატორი!
დამიძახეთ იმპერატორი!
დამიძახეთ იმპერატორი!

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი