სიჩუმის გაგრძელება

იქნება, შენც აქ შეწყვიტო ბრუნვა,
რომ ერთხელ მაინც გაექცე ფიქრებს.
როცა სიჩუმე ხმას დაიბრუნებს,
სულ აღარ იყოს შენი ხმა, იქნებ.

ღამემ დაგმალოს ამ ფიქრთა შორის,
ქარმა წაიღოს უთქმელი ნელა...
რომ აღარ გქონდეს შენ თავთან ომი,
აღარ გტკიოდეს შენი სიჩუმე.

ნავსაყუდელი არ არის ძაფი,
სევდის ქსოვილი ჩუმად მიჩქმალოს.
სული მიეყრდნოს საკუთარ ნაპირს,
გულმა პირველად აღარ იჩქაროს.

და სად იპოვის ამ ნავსაყუდელს?
გული გრძნობს ისევ სიმშვიდით შეშლას.
იქნებ ზღვის პირას, ჩუმ ნაპირებზე,
იქნებ ღამეში, ვარსკვლავთა ქვეშაც.

შენ სად იპოვი დუმილს დატბორილს,
როცა ხმაური მძიმე ბარგია?
და იქნებ დილამ შენც გაპოვნინოს
გულს ის სიმშვიდე, რაც დაკარგვია.

იქნებ საკუთარ თავში იპოვო
ის თბილი სახლი, რომელიც გინდა,
იქნებ სიჩუმე აღარ გტკიოდეს
და მარტოობა აღარ გშიოდეს.

იქნებ წარსული ქარს გაატანო
და მომავალს გზა გაუხსნა გულში,
იქნებ ერთხელაც უკან მოხედო
ჩრდილებს, რომლებიც მოკალი გუშინ.

სწორედ ამიტომ ბრუნავდი მუდამ,
შენში გეპოვნა, რომ ყველა ნატვრა.
სიყვარულს ზრუნვა ყოველთვის უნდა —
ყოველ სიტყვასთან და სიჩუმესთან.

და როცა ბოლოს მიხვალ დაღლილი,
იქ, სადაც აღარ დაგხვდება შიში,
თვალებს დახუჭავ ღია ბაღივით,
სიჩუმეც შეძლებს შენს მოფერებას.

ეს არის სწორედ პასუხი, იქნებ:
წვიმამაც იქნებ, სულ გადაიღოს,
როცა სიჩუმე ხმას დაიბრუნებს —
შენი ხმა, იქნებ, სულ აღარ იყოს.

თუ მოძრაობას ეძებ შინაგანს,
შენი გზა შინვე ბრუნდება, იქნებ,
სად იყურები — ის შენს წინა დგას;
შენი ნაპირი გულშია, იქვე.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.