ქალი რომ არა
აქ მთელი სისტემა გონების ნაპირებს ნერვების ტალღებით ურტყამს და გადადის; მზემ ლიანდაგებში დალია აპრილი და ახალ ფურცელზე სიჩუმე გადადო. დარდი თუ გალესავს გონებას მკვლელივით, არ მისცე უფლება — შენი დღე წაიღოს; შენს ცვრიან ფიქრებში ყოველდღე ვერ ივლი, დატოვე გვალვები, ელვები, წარღვნები. იმას ვერ მოარჩენ, რის გამოც ეწევი, უბრალოდ წუთებით ივიწყებ სხვა საათს; შენსავით გიჟი და შენსავით მერწევი — იცოდე — სხვაცაა! სხვა ცაა, სხვა დილა, ხევ — ღამეს პარიკებს, ამას შენელებულს უწოდებ სუიციდს. სულელო, თუ გინდა, დამელაპარაკე, და არა სიჩუმეს, რომელმაც „ჩუ!“ იცის. სულს ევლო ხორცი და ფრთას მაღლა ვერ აფრენს, შეეხე თამბაქოს, ვით კაცის მცივან ტანს; ასეთ დროს თამბაქო უხდება ყველაფერს — გარშემო ნეონი, ნამწვი და სინატრა. მიმტანი ყავას დგამს, ვიღაცა იცინის, გარეთ მანქანები შორი-შორს მიდიან; ხეებმა ფოთლები ქარში დაიცვინეს და ღმერთის არყოფნა — რა მიამიტია. აქ, ნეონის ქვეშ იცეკვა გონებამ, თუ გინდა, დაგიკრეფ დუმილის არშიას. დიდ მოვლენებში არაა ცხოვრება — არამედ პატარა წამების ჯამშია. მე ვიცი, ასწავლი ნიკოტინს იმ ვნებას — იქ, სადაც სიმტკიცემ ბახუსიც განაზა, და ვერცერთ თამბაქოს ვერ ეცოდინება, თუ როგორ უნდა დასრულდეს ლამაზად — ქალი რომ არა. მზემ ლიანდაგებში დალია აპრილი — დალია აპრილი და დრო დაიორთქლა! მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2020 წ.
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)