ქალი რომ არა


აქ მთელი სისტემა გონების ნაპირებს
ნერვების ტალღებით ურტყამს და გადადის;
მზემ ლიანდაგებში დალია აპრილი
და ახალ ფურცელზე სიჩუმე გადადო.
 
დარდი თუ გალესავს გონებას მკვლელივით,
არ მისცე უფლება — შენი დღე წაიღოს;
შენს ცვრიან ფიქრებში ყოველდღე ვერ ივლი,
დატოვე გვალვები, ელვები, წარღვნები.
 
იმას ვერ მოარჩენ, რის გამოც ეწევი,
უბრალოდ წუთებით ივიწყებ სხვა საათს;
შენსავით გიჟი და შენსავით მერწევი —
იცოდე — სხვაცაა!
 
სხვა ცაა, სხვა დილა, ხევ — ღამეს პარიკებს,
ამას შენელებულს უწოდებ სუიციდს.
სულელო, თუ გინდა, დამელაპარაკე,
და არა სიჩუმეს, რომელმაც „ჩუ!“ იცის.
 
სულს ევლო ხორცი და ფრთას მაღლა ვერ აფრენს,
შეეხე თამბაქოს, ვით კაცის მცივან ტანს;
ასეთ დროს თამბაქო უხდება ყველაფერს —
გარშემო ნეონი, ნამწვი და სინატრა.
 
მიმტანი ყავას დგამს, ვიღაცა იცინის,
გარეთ მანქანები შორი-შორს მიდიან;
ხეებმა ფოთლები ქარში დაიცვინეს
და ღმერთის არყოფნა — რა მიამიტია.
 
აქ, ნეონის ქვეშ იცეკვა გონებამ,
თუ გინდა, დაგიკრეფ დუმილის არშიას.
დიდ მოვლენებში არაა ცხოვრება —
არამედ პატარა წამების ჯამშია.
 
მე ვიცი, ასწავლი ნიკოტინს იმ ვნებას —
იქ, სადაც სიმტკიცემ ბახუსიც განაზა,
და ვერცერთ თამბაქოს ვერ ეცოდინება,
თუ როგორ უნდა დასრულდეს ლამაზად —
 
ქალი რომ არა.
 
მზემ ლიანდაგებში დალია აპრილი —
დალია აპრილი და დრო დაიორთქლა!
 
მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2020 წ.

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი