წლების სიტკბო

სიყვარული მიქაელს რით ვერ შემღირსებია? — 
სული ქარში დავმარხე, როგორც თეთრი სოსანი;
დრო ბებიად იქცა და წარსულს ღერღავს ბებია,
წლების ტკივილს სიტკბოდ ცვლის — ბებიაა მგოსანი.

სიყვარულის მინდორში გაერეკა ძროხა შორს,
თითქოს მარადისობა ბალახს ძოვდა — იტყოდი; 
და თვით მარადისობას ნარაჯის მოხარშვა სურს, 
რომ ბებიის ხელებმა წლებს აჭამონ სიტკბო.

რაც წლებმა ვერ წამართვა — ბავშვობაა, მაჟალო,
აქ ბავშვობა აწმყოში დარჩენილი წლებია; 
და წარსულმა აწმყოს კვლავ, მისცა ძალა კაჟივით,
აქ ჩუმ წარსულს მომავლის ძალა მისცა ბებიამ.

სული არის ტრაპეზი და მაღალი კლდე — გული,
ცა მწიფდება, როდესაც მიწას ხურმა შემოაქვს; 
დროს ჭრილობას უხორცებს და სიბერეს აცისკრებს — 
რაც ტკივილად დაიწყო, სიყვარულის გემო აქვს.

ძველს მოვკიდე ხელი და მომავალში გავლიე, 
წითელთმიან ჩირაღდანს ქარი აქრობს, ბებია; 
შენს სიტკბოში თავიდან წლები გავიხვალიე, 
ცა თვალებში დაბერდა — ნეტა, რად დავსებია?

რაც წლებმა ვერ წამართვა — ბავშვობაა, მაჟალო, 
მწვანე კბილის კვალივით ენაზე შემრჩენილი; 
გუშინდელი დღე ისევ თბილი დღევანდელია,
და მომავლის გულში კი, წარსულია ჩენილი.

ძველს მოვკიდე ხელი და მომავალში გავედი,
ქარმა წითელ ჩირაღდანს თმებში გაუბერა;
იქ ბავშვობა ბუხართან საუკუნეს გაათბობს —
წლები აღარ ბერდება ბებიაში, მჯერა!

აქ დროს მოშივებია ბებია და ბავშვობა,
საუკუნე ოდითგან სიტკბოს ჭამდა მაშინ; 
განთიადმა ჩემს გულში კვლავ მტრედებად იბუდა —
და ბებიის დრო ხელში — დარჩა ისევ ბავშვი.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2012 წ.