სიმყრალის სურნელი
ყარს არსებობა, მოსულ ყვავილად, რას ჰგავს ბუტკო და მოჭრილი ყელი. „არავინ მყავს და არავის ვყავარ,“ მხოლოდ — ეს მყრალი ნაგავსაყრელი... არასდროს მყავდით, მსურდა მყოლოდით, გადასაყრელი ნაგავი მქვია. მე ვწყვეტ სამყაროს — ბოროტ ყვავილებს, თუმც ბოროტება იცნობა გვიან. ვარ ჯერაც მშვიდი და უვნებელი, ჩემს ნაფუხერზე დაეცი, ბინდო! თურმე ყოფილა შესაძლებელი — ფეხსაცმელებით სამშობლო ზიდო... დახეულ პირით, დახეულ ქუსლით და იმ სიმყრალით, რომ ვარქმევთ სინდისს — რადგან მე ამდენ წამებას ვუძლებ და სხვების სურნელს ვისხამ ან ვყიდი. დრო გავა, ვიცი, დავკარგავ სურნელს და გემოებსაც ეცვლებათ ფერი, მაგრამ თანწყობას ვიღაც აურევს — ვიღაც მორიგი — პარფიუმერი. ჰოდა, შეყვანა მინდა კათეტრის — სხეულში, სადაც სული ჩარაზეს. ყარს არსებობა — როგორც კატლეტი, და ფიქრობს კაცი ღმერთის ჭამაზე. ყარს არსებობა, როგორც ბუნკერი, საკუთარ „მე“-ზე გული შესტკივა. ფრთაო, მოქნევებს ნუ მოუკელი! სუნო, გაშორდი ყნოსვის ფესტივალს! ყარს არსებობა, როგორც ბაზარი, პარფიუმერი მკვლელობებს იხდენს. მძაფრი ყნოსვაა — რა შემზარავი, სურნელი არ აქვს ნივთებს — და მივხვდი... სიკვდილისაგან ბოროტ ყვავილებს — თითქოს ვაზაში ეღვრებათ ყელი. „არავინ მყავს და არავის ვყავარ,“ მხოლოდ — ეს მყრალი ნაგავსაყრელი... მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2019 წ.
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი