დარღვევა
და ჩემი სული შენსკენ დაიხარა — როგორც ღმერთის წინაშე, მაგრამ ღმერთის მცნების წინააღმდეგ. --- ნექტარს ჰგავს შენი — მაცდური კოცნა, ცა შემომესხა, მერე ვმოსე ცა. აკრძალვა სისხლში ჩავწერე, როცა — მერე შევეხე გულში მოსესაც. ღამე ჩამოდის შავ ფარდად ცაზე, ქარი ტაძრების ზარივით გლოვობს. მე შენ გიწოდებ ჩემს ბოლო სახელს — ლამაზო ცოლო! შენ ხარ ის კითხვა, პასუხს რომ ითხოვს, ის სიბნელე ხარ, ცეცხლსაც რომ მოსავს. ვიგრძენი: შენი შეხების სითბო და ცოდვა — ასე, წმინდად მომესმა. ზეცას შევეხე და შერცხვა კოსმოსს, მცნება გაუქმდა — უქმეა, ჰოდა — მინდოდა, ცოდვით ცა შემემოსა და გულს სახელი შენი რქმეოდა. შენს ბაგეებში სხივად შევედი და ჩემს ვნებაში ზეცა ჩავიდა. როგორც — ალან პოს, როგორც — ტერენტის — სიკვილი მიყვარს ყველა ჩქამიდან. დავიწყებ ვნების აკრძალულ ლოცვას და ეროტიკულს ვქმნი ტრანსგრესიას. ცოდვაც მუხლს იყრის სურვილთან, როცა — მოდის შიმშილი და აგრესია! მე საკუთარ თავს გავიყვან ბრბოდან, ჩრდილი ვერ მშველის და ცა ჩაიქცა. წმინდა მუსიკა თავის აქვს — ცოდვას, და ცოდვამ ღმერთის სახე ჩაიცვა. ცებმა დაკარგეს მიმართულება, ფუძის ნიავიც ძაღლივით მიღრენს — მაგრამ შენ დარჩი — ბოლო სინათლედ, რომელმაც ბნელსაც ასწავლა სიღრმე. და თუ მე ღმერთი ოდესმე მკითხავს: — რად დაარღვიე ეს — ყველა მცნება? ვეტყვი: „ქმნილებას შენსას ვუყვარდი — მაგრამ რა ვუთხრა საკუთარ ნებას?“ სიცარიელემ ღმერთი გამიხმო და ჰკიდებს ღამით ქარი ტოტს ხელებს. აკრძალულ კართან ვრჩები და მიხმობს — დისკუსიაში არისტოტელე! ხვალიდან — ჩემი თავი მირეკავს, რადგანაც დრო და სივრცე შესძრახოს. სული შენს სურვილს ისე მიეკრა — თითქოს ღვთის შემდეგ შენ დაგეძახოს. ანტიდოტები არა აქვთ ვნებებს, სურვილის ექო ჩუმად მომესმა. შენა ხარ ჩემი სუყველა მცნება — სიამოვნებით ვარღვევ, რომელსაც! ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026 წ.
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი