მზის ხორციდან გამომცხვარი

პურის სურნელით პომპეზურია —
მზე — ღვთაებრივად დღეებს მშრალად კრავს,
და სიყვარული ცხელი პურია —
ძველ თონეში, რომ კაცმა ჩააკრა.

მე ჩემი წლებით თითქოს გავნულდი,
დროის წინაშე — მომიწევს დახრა.
თონედან სიტყვას — ორთქლი აუდის,
რომელსაც პირი ვერ ამბობს ახლა.

პური იწვება — მაგრამ არ კვდება,
გარეგნობას ცვლის მხოლოდ ცეცხლი და
პური გამოდის ამ მზის ხორციდან —
ტეხენ კბილები მერე მხეცივით.

სიცოცხლეს ზელს და ხელი ცომშია,
ერთი ხორცის მზე — გამოდის სადაც.
სისხლი — მწყურია, ხორცი — ომშია,
სულმა ცეცხლიდან გამოსვლა სცადა.

ეს პური — ღვინომ მართლა იშვილა,
სცნეს; სუფრის ღმერთად — ყველის ვაჭრებმა.
სადაც პურს ტეხენ, იქ ღმერთსაც ხშირად;
ტეხენ, რომ შეხვდეს ყველას ნაჭრებად.

პურის სუნთქვით და სულის დაგესვლით —
ტკივილსაც მოაქვს — თითქოს ღონე თან.
თუ სიყვარულის გემო არ გესმის —
მიდი, ძვირფასო, იმ ძველ თონესთან.

ჩაწებებული ცხელი პურია...
თონეში; მზეა ჩრდილით ჩენილი.
იქ, სადაც ღმერთის ხელისგულია —
ზედ დარჩენილი.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.