რანი ვართ, თუ არა ქარები
ღამეა, დაყრილი ფოთლები, სიცოცხლე აგდია ქვასავით. დუმილი დალიეს ბოთლებმა — დამოკიდებულებანასვამი. ჭორები დადიან შორი-შორს, მე ყველა გამვლელის სახე ვარ. ამაყი ვდგავარ და ვიშორებ საკუთარი „მე“-ების ნახევარს. ვიღვიძებ და ვკერავ კოშმარებს, ცა თოკზე კვლავ კისერს მოჭიმავს. სიმართლე ოდესღაც მოშალეს — ბავშვის საყვარელი თოჯინა. ჩემს ფეხზე კოსმოსი ვიბრირებს, ტკივილებს სარკეებს მიუტანს. გიჟებს და ქაჯებსაც ვიბირებ და ღმერთს ვემალები ჯიუტად! სიმართლის ის ბოლო ნამცეცი მოჰყვება ჩემს ფეხმრუდ ქარავანს და თვალებს შიშნარევს აცეცებს — რომ ხვდება: არავინ არა ვარ. სიმშვიდეს წყალივით მოგიტან — იარე, სანამდი ძალა გაქვს! დავტოვებ ცარიელ ლოგინთან შეშლილი ფიქრების ბალაგანს. ზნეობის უჩვევი ჩვევებით ვსესხულობ ღმერთისგან ინსულინს. ვიხრჩობი ტკივილის ჩვენებით — საკუთარ ჩრდილამდე მისული. „სიმართლე საბანს ჰგავს, ფეხს ჭიმავს, არ გწვდება ყოველთვის, ღრიალებ!“ ტალღების ნასროლი კენჭივით, სანამდი ძალა გაქვს — იარე! უყურე სიმართლეს განივად — დროის წარმავლობის ქანებით. ქვიშაა უხმო — და რანი ვართ? რანი ვართ, თუ არა ქარები! მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2022 წ.
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი