ნამდვილი პოეზია
შევკრიბავ ტვინის ნეირონებს, ელექტრონებად გადავშლი, გონებას ვიწვევ — ღადავში, დიდი სარკაზმის მეირონე! კანი გავიძრე პითონივით, წიგნის ყდასავით სხვა კანს ვიკრავ. უნდა გტკიოდეს მითოვლილი — შიშველი აზრის სარკასტიკა! დრო შეკრა ჩრდილმა უხერხულად, ღმერთის შეცდომაში ხარობს ვნება. დრო — თოვლნარევი ხევხუვია, ხან მრავალსამყაროვნება. ქარმა ააძრო დაისს კიჩო, სიღრმეში გაყვა პონებს მზიანს — „უნდა დაიწვა, გაიხლიჩო!“ აი, ეს არის პოეზია! მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი