ციფრული ხმაური

ძალიან, ძალიან შეშლილი კაცი ვარ,
ჩემსავით სიბნელეს ნეტავი ვინ უსმენს.
ქუჩაში ყინვაა, ვდგავარ და არ მცივა,
თოვაში ჩექმები ხატავენ სინუსებს.

წვიმები მრეცხავენ, დროდადრო ვერ მცნობენ,
თოვლი ვარ მოსული — შიმშილით, ტრაურით.
ჩემს ცრემლებს შიგნიდან ყოველდღე ესობა —
ეს იმიტაცია ციფრული ხმაურის!

გეტყვი, რომ დამადნობს მალე მზე კრიალა,
შენ ზიხარ ოთახში და ტკივილს იზომავ.
გიცქერი, ვდარდობ და შენ მე კი არა,
ისევ დაგაძინა ცრუ ტელევიზორმა.

რას აღარ განახებს ცხოვრების ეკრანი.
ზამთარი მარხილით ხელახლა მოგორავს.
შენ გახვალ კარიდან სიგიჟის ნექტარით,
როკით და მეტალით, დამწვარო გოგონავ!

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2020 წ.