ღაზას სექტორი

ღაზაში ღამეა -
მაგრამ ბავშვებს
ძილის უფლება აღარ აქვთ.

ტყვია მოდის ციდან,
და შუბლზე ჩერდება -
იქ, სადაც ჯერ კიდევ
სიზმარი უნდა ეწეროს.

დედის ხელებში
პატარა გული ჩუმდება.

და მე ვკითხულობ ცას:

ღმერთო,
რამდენი ბავშვი უნდა მოკვდეს,
რომ კაცობრიობამ
საკუთარი სიჩუმის
სირცხვილი გაიგოს?

ღაზა სისხლს კი არ ყვირის -
ღაზა მუსიკას აღარ უკრავს.

რადგან ყოველი ბავშვი,
რომელსაც ტყვიამ სიცოცხლე წაართვა,
იყო სიმღერა -
ჯერ კიდევ დაუმთავრებელი,
მაგრამ სამუდამოდ ჩუმად ქცეული.

და ეს სიმღერა
დღესაც ისმის -
ჩვენს სინდისში.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.