იეროფანია სიბნელეში

ღამემ ქალაქს შავი პალიმფსესტი გადააფარა, ნისლმა დაღლილი ქუჩები ცისფერ სიზმრებად დაჰყარა;
 
ქვებში ჩაძირულ საუკუნეს კვლავ ეძინა უძილოდ, და ძველი ცოდვა ყვაოდა, როგორც ვარდი — უძირო.
 
მზეს შევეხე — გაიღო, როგორც ძველი ჭრილობა, და იქ დამხვდა ჩემი სახე — ჩემი უკანასკნელი ჩრდილობა.
 
და მაშინ ღამე ჩამოდის — მძიმე, თითქოს ძველი ვალია, სული საკუთარ წყვდიადში ეძებს, რაც ჯერ კიდევ ქალია.
 
მაშინ მივხვდი: ღმერთი ზოგჯერ სინათლე კი არა — ჩრდილია, ზოგჯერ ლოცვა არაა სიტყვა, არამედ ტკივილია.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026