დაკეცილი სამშობლო
ვიღაც ყოველთვის ანბანის შუაში კვდება, და არაფერი ირითმება მის შიგნით უკვე. ჰა — ჰა — სისხლია, სხეული არ მჭირდება, და წვეთას ვუკლებ! დილით გათენდა. ეს უხამსობა იყო. ვიჯექი ქუჩის შუაში და პურს ვუსმენდი. შეჭამე შენი შიმშილი, სანამ შიმშილი შეგჭამს შენ. ჰა! რა ლამაზი სისულელეა — სისულელე, რომელსაც სიმართლე აცვია. მე ჯიბიდან ამოვიღე დაკეცილი სამშობლო, გავხსენი, მაგრამ შიგნით მხოლოდ ერთი პატარა ჭრილობა დამხვდა. და სწორედ იქ — სადაც „მე“ მთავრდება და „ჩვენ“ იწყება — დაიბადა პოეზია. მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი ) 2026 წ.
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი