პოეზიის ბოლო მყიდველი
ჭრილობებს ისევ არ ვყიდი! სადღაც ჯერ ადრეა, სადღაც გვიანია. ქალაქში ყველაზე ძვირი დაკარგული ნივთი — ადამიანია! არ შეწყდა რწმენა, არ შეწყდა ფიქრი, კითხვებმა მყრალი ტვინები თვალეს, ცებში პოეტი — ღმერთების იქით — უმუშევარი ჰკიდია მთვარე! ქალაქი ისევ ჭრილობებს ყიდის, ბოლო მყიდველი ვიქნები აქ მე. ურბანულობა ფარფლებით მიდის და დადაიზმა მონახა საქმე. თუ ყველა სიტყვას დაედო ფასი, ყიდიან სტრიქონს ბრმები — ბრმა ფასად, მე პოეზიას აღარ გავყიდი და დავიტოვებ ბოლო ნაფაზად. რადგან სიკვდილი მიახლოვდება და პირველ რიგში დავეძებ დამტენს. მე ცხრა წრის იქით დამელოდება... მორიდებული, საბრალო დანტე! ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი