ფუძის პარადოქსი
ცა მიწას აცდენს, უფუძოდ, და დგას იეზიდი — მიწა იფუძებს ცას და მოჰგავს გაქერცლილ ბათქაშს. მიზეზი მიზეზს უნებურად კვლავ მიეზიდა, შედეგმა ისევ აბსურდულად შედეგი შთანთქა. იდენტობაში ყველა ლექსმა თავი მოიჭრა და დარჩა ბოლო — მარტო მოკვდა კვლავ კვანტად: სტროფი. სცვივა ფარფლები წრებრუნვაში ისევ დროის ჭას — მიზნობრიობით და კატასტროფით. უკანასკნელ აზრს მე საერთოდ რატომ ვფენ ოდას? აქ სიტყვის ფუძე, თავისთავად, ხრავს კუნძს ძვლიანად. ფუძეს აცდენილ და ქაოსურ სტრატოსფეროდან — მერევა ფუძე — უფუძოდ და საფუძვლიანად! ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2024 წ.
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი