დაბადებული
მიქაელი ვარ, ვარ მზეზე მეტი, დაჟანგდა ჩემი თეთრი ფრთა გვიან. ამოტვიფრული თავზე — 13, ტატუ კი არა, სარკოფაგია! ყველა აბსურდი თქვენთვის მითია, ბეტონის გულში ყვირის ქალა ქვით. თაგვები ქუჩებს ღამით ითვლიან, ნაგვის ურნებში სუნთქავს ქალაქი. მეტრო მიწის ქვეშ დროებს მიათრევს, ნეონი სახეს სისხლივით ღებავს. გვირაბის ბოლოს არის სინათლე — დაბადებისას ნაპოვნი დედა! წვიმა ასფალტზე ლურსმნებად ცვივა, ზეცა კუბოში იმტვრევა შუშის და ქვის ფილტვებში ლოცვასაც სცივა. მე ვიბადები ბეტონის გულში! გაჩერებაზე თოვლს ყიდის ღმერთი, ქალაქის ძარღვში ყვავის ჭინჭარი, ქერუბიმივით ვყვავი სითეთრით და ცა შუაზე გადავიჭერი! ღმერთის თვალებში თოვლი ფითრია, წვიმის ქვეშ ჩუმად იზრდება რკინა, თაგვები ღამით ქუჩებს ითვლიან და ღმერთს ერთ-ერთმა თაგვმა უკბინა... მერე კი გაქრა, გაჩნდა ცეცხლიდან... ბუნება, ჩრდილო; მე ხორცი ვარ მზის. მთვარე ასფალტზე გასკდა კვერცხივით და ღმერთის ჩონჩხზე დაიხვა ვაზი! ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)