სატურნი
დედამიწა ზანზარებს! დედამიწა ზანზარებს! ატომურმა ბომბებმა ქალაქები ატუზეს. გავფრინდები აქედან, ვით აღმდგარი ლაზარე, დედამიწას ვივიწყებ — და ვიღვიძებ სატურნზე! აქ სხვა ცაა, სხვაცაა — ცა რგოლებად კიდია, აქ ღმერთებიც დადიან ჩუმად, ჩრდილში, ქვიშაზე, მე ფეხქვეშ ვგრძნობ დროებს და აქ დროები დიდია, ცის ზემოდან რგოლები მადგას, როგორც ნიშანი! ღრუბლიანი სამყარო, გიგანტური ექვსკუთხა, თანამგზავრად თან მახლავს მთვარე, როგორც: ტიტანი. ქარიშხლების ხმა ისმის და მინდოდა მეკურთხა — ვარსკვლავთა სასუფევლის უხილავი მიმტანი! დავწვი ძველი დროები, ველტვი მბჟუტავ ნათურებს, რადგან ძილს მარადიულს აღვუდექი კაცურად. უცხო ცაზე პოეტმა, დროც კი გავაქართულე, ახლა ჩრდილის სიჩქარით უსასრულოდ გავცურავ! დედამიწა, ვხვდები, რომ სხვა სიზმარი ყოფილა, აქ არ ისმის ომი და ვარ აღმდგარი ლაზარე. ირგვლივ მხოლოდ ქარია — სიგიჟიდან მოვფრინავ, ჩემში ჩუმად რჩენილი დედამიწა ზანზარებს. მე ჯერ კიდევ ვუყურებ მას და ჩემში —მე — ტირის, ირგვლივ ვხედავ მეთანებს, ჰელიუმს და ამიაკს. სიბნელეში დამთავრდა, როგორც ლურჯი წერტილი, დედამიწა — ის უკვე — უფეხებო სკამია! ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)