ს ა ქ ა რ თ ვ ე ლ ო

აპრილში -
საქართველო ორჯერ მოკვდა:

ერთხელ ქუჩაში,
ერთხელ ძველ იმპერიაში -
და ორივეჯერ დილით გაიღვიძა.

მაისში -
ხმალს ყვავილი დაეცა.

აგვისტოში -
ომმა დაგვწვა.

ოქტომბერში -
ქვა, სისხლს კი არა, მირონს უშვებდა.

ნოემბერში -
გიორგიმ შუბი ასწია.

თითქოს ღმერთმა მსოფლიოს რუკა გაშალა
და საქართველოსთან
დედის კალთის პატარა ნაჭერი დადო.

საქართველო არის დროის ყველა ჭრილობა,
რომლებიც ერთმანეთში ყვავილობენ.

საქართველო არის სანთელი,
რომელსაც ქარი ვერ აქრობს.

არის ვაზი,
რომელიც ჯვრად გაიზარდა.

არის დედა,
რომელმაც შვილი მიწას ჩააბარა
და მეორე დღეს სხვა შვილს უთხრა:

ადექი.

არის კაცი,
რომელიც 9 აპრილს დაეცა
და მაინც 26 მაისამდე გააგრძელა სიარული.

არის ბავშვი,
რომელმაც ომის დროს ცაში გაიხედა
და პირველად იკითხა:

რატომ ისვრიან ღმერთისკენ?

და მთელი ამ დროის განმავლობაში
საქართველო ერთ რამეს აკეთებდა:

კვდებოდა -
მაგრამ სიკვდილსაც
ქართულად ასწავლიდა.

ჩვენი სასწაული
ის არ არის,
რომ ღმერთმა გადაგვარჩინა.

ჩვენი სასწაული ისაა,
რომ ღმერთს იმდენჯერ
დავჭირდით,
ბოლოს თვითონაც
ქართველი გახდა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.