შენ აქ ხარ
შენგან დარჩენილს ვგავარ მძაფრ სურდოს, ცოტაღა დამრჩა სულის გაჭრამდე. მსურს, ყველაფერი გავააფსურდო — ცოტას ვაჭარბებ! ან იქნებ ახლა სულაც არ ვაფრენ, რადგან აბსურდსაც სურს, ჰქონდეს ნიშა. თუ არაფერი ნიშნავს არაფერს, მაშ, შენი კოცნაც არაფერს ნიშნავს. ეს ყველაფერი ჰგავს ჰერმან ჰესეს — სიცარიელემ აზრს თავი მიჰყო. შენ აქ ხარ, ზოჰარ, და ზოგჯერ ესეც საკმარისია — აბსურდი იყოს! იქ სადღაც ჩრდილი იყო მომხმარი, ხორცი ყვაოდა ლპობით იმ მზეზე — სადაც იწვოდა ჩემი ზოჰარი და არაფერი მოვიმიზეზე! შენ აქ ხარ — და ღმერთს სიცილი მოსდის, საკუთარ ჩრდილს კი მარხავს შავ ქარით. მე მოვკვდი, მაგრამ ჩაის ვსვამ ცოდვით. ღმერთმაც მოსვა და მკითხა: შაქარი? ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026 წ.
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი