სიგიჟე, რომელიც ცას კბილებით იჭერს
თვალებს ყოველდღე მიადევნებენ, ჩვენს ბინძურ პირზე ლმობებს მობანილს — სულში ჩაწნული დიადემები, დაშლილ სურვილთა დიადობანი! და როცა მთვარე სახეს მოიხსნის, ღამე შიგნიდან გამოგვიცხადებს: დრო არის, მიწის ღმერთი მოიხვნას, მე ცის ღმერთები უნდა მიცავდნენ. რადგან ვარსკვლავებს კბილებში ვიჭერ, რომ ცა არ დამცდეს ჩემი ხორხიდან, მილიარდი მზე უნდა შეეჭრას ჩამქრალ თვალებში — ჩრდილს ამბოხიდან! არსებები ვართ ჩვენ — სასაცილო — და სიგიჟეს ვწერთ — აფექტს ქებები. პოეზიაა დღეს, რასაც ცდილობს — ცნობიერების აფეთქებებით! მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2016
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი