უკანასკნელი ადამიანი


უკანასკნელმა ადამიანმა დედამიწას ბოდიში არ მოუხადა,
რადგან დედამიწას ბოდიში არ სჭირდებოდა;
მან უბრალოდ მიწას ხელი დაადო,
და პლანეტამ პირველად იგრძნო, რომ მისი მტერი აღარ არსებობდა.

და როცა უკანასკნელი სუნთქვაც ქარს შეერია,
დედამიწამ პირველად არ იტირა - მომავალი გააჩინა.
ცარიელ ქალაქებში თესლებმა ერთმანეთის სიზმრები იპოვეს,
და ოკეანემ ციდან ჩამოვარდნილ ერთ პატარა ჩრდილს სახელი დაარქვა.
იმ წამს ადამიანი აღარ იყო დედამიწის მფლობელი -
ის გახდა მისი უკანასკნელი მოგონება, რომელსაც მიწა სიცოცხლედ იმეორებდა.
და სამყარომ, რომელიც ყოველთვის წინ მიდიოდა, პირველად უკან მოიხედა  -
იქ, სადაც ადამიანი დასრულდა, სიცოცხლე პირველად დაიწყო.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2023 წ.

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი