ბეჭდის უკანასკნელი სიმღერა

მორდორის ცაზე მზე სისხლივით ჩადის,
ჩრდილი მთებს იკრავს - შავი ფრთასავით,
ერთი პატარა ხელი ბნელში მიდის,
და მის ნაბიჯებს მიჰყვება მთელი სამყარო.

ბეჭედი ცეცხლში კი არა - გულში იწვის,
რაც უფრო გინდა, მით უფრო გიპყრობს,
ზოგჯერ გმირობა ხმლის აწევა კი არაა -
როცა ძალა გეძახის, უთხრა: მე არ მოვდივარ.

ფროდოს გზაზე ვარსკვლავებიც ჩუმდებიან,
სემი კი მის გვერდით მიდის - დაღლილი, მაგრამ ახლოს,
როცა მეგობარს საკუთარი ფეხი ვეღარ მიაქვს,
სიყვარული მას ზურგზე აიკიდებს და მიაქვს.

გენდალფის კვამლში ცეცხლი კი არ კვდება —
იქ იმედი ნაცრიდან სწავლობს კვლავ დაბადებას,
და როცა ბნელში უკანასკნელი კარი იხურება,
შორს, ძალიან შორს - განთიადი აღებს თვალებს.

არაგორნი მეფე ხდება - მაგრამ მაშინ ხვდება:
გვირგვინი ოქრო კი არაა - სხვისი ტკივილის წონაა,
რადგან ნამდვილი მეფე ის კი არ არის, ვინც ძალას ფლობს -
არამედ ის, ვისაც ძალა აქვს და მაინც არ იყენებს.

და როცა ბეჭედი ბოლოს ცეცხლში ქრება,
სამყარო პირველად - თითქოს - თავისუფლად სუნთქავს,
მაგრამ ვინც ერთხელ მორდორის ჩრდილში იდგა,
იცის: სინათლეს ფასი აქვს, როცა სიბნელე გიყვარდა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2019