პოეზია არის სისულელე

სისულელეა, რა თქმა უნდა -
ღამით სიტყვას რომ ელაპარაკები,
როცა სიტყვას უკვე აღარ სჯერა შენი.

სისულელეა,
მკვდარ კაცს წერილს რომ სწერ
და პასუხს დილით ელოდები.

სისულელეა,
წვიმაში ღმერთის სახეს რომ ეძებ
და მხოლოდ საკუთარი ცრემლი გხვდება.

პოეზია არის სისულელე.

რადგან პური ვერ ხდება,
არც სახლის ქირას იხდის,
არც საყვარელ ადამიანს აბრუნებს,
არც სიკვდილს აჩერებს.

მაგრამ უცნაურია -

როცა ყველაფერი გაქვს,
რატომღაც მაინც გჭირდება
ერთი სტრიქონი,
რომელიც გეტყვის:

ჯერ კიდევ ცოცხალი ხარ.

პოეზია არის სისულელე.

მაგრამ ომამდე
ადამიანები ლექსებს წერდნენ.

ციხეში -
ლექსებს.

ავადმყოფობის საწოლზე -
ლექსებს.

სიკვდილის წინ -
ზოგჯერ მხოლოდ ერთ სიტყვას:

დედა.

და თუ ესეც სისულელეა,
მაშინ მთელი კაცობრიობა
ძალიან ლამაზად
შეშლილა.

მე არ მჯერა პოეზიის.

მე მჯერა იმ ადამიანის,
რომელიც ღამის ოთხ საათზე
სამზარეულოში მარტო ზის
და ფურცელზე წერს რაღაცას,
რასაც ვერავის აჩვენებს.

იმიტომ არა,
რომ ეს დიდებული ლიტერატურაა.

არამედ იმიტომ,
რომ სხვანაირად
გული გაუსკდება.

და მერე მოდის ასაკი -
როგორც უხმო ექიმი,
თავს გიქნევს,
რეცეპტს გიწერს
და გეუბნება:

დოზა გაზარდე.

დოზა და ასაკი იზრდება,
მაგრამ ნიჭს
კალენდარი და აფთიაქი არ ზომავს.

ნიჭს არც წლები აქვს,
არც ვადა,
არც ინსტრუქცია.

ზოგი ახალგაზრდა იბადება
ძველი გულით,

ზოგი მოხუცდება
და პირველად გაიგებს,
როგორ ჟღერს საკუთარი სული.

პოეზია არის სისულელე.

დიახ.

მაგრამ ზოგჯერ
სწორედ სისულელეა
ერთადერთი ადგილი,
სადაც სიმართლე
შიშველი შედის.

და თუ ოდესმე
ყველა სიტყვა მოკვდება,

დარჩება ერთი:

მე ვიყავი აქ.

და ესეც,
ალბათ,

სისულელეა.

მაგრამ ადამიანი ხომ სწორედ ასე ცხოვრობს - იცის, რომ წავა, და მაინც ტოვებს კვალს.

იცის, რომ მოკვდება, და მაინც უყვარდება.

იცის, რომ შეიძლება არავინ წაიკითხოს, და მაინც წერს.

ამიტომაც...

პოეზია არის სისულელე.

და ალბათ, ადამიანიც.

მაგრამ სანამ ამ სისულელეს ვაგრძელებთ,

ჯერ კიდევ ვცოცხლობთ.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.