რა დროს ლექსია?

როცა მეფსია.

სამყარო
მაინც არ ჩერდება.

ღმერთი -
Seen-ზეა.

მე კი
შარდის ბუშტით
ვზომავ მარადისობას.

რა დიდი ფილოსოფიაა -

ჯერ უნდა მოითმინო,
მერე -
აღარ.

და უცებ ხვდები:

ადამიანი
მთელი ცხოვრება
ერთსა და იმავეს აკეთებს -

იჭერს იმას,
რაც უნდა გაუშვას,

და უშვებს იმას,
რაც უნდა შეინარჩუნოს.

მე კი
უბრალოდ
საკუთარ თავამდე
ვბრუნდები.

იქნებ ესეცაა
ღმერთის პასუხი ცხოვრებაზე:
ბოლომდე ვერ მოითმენ.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2020 წ.