დრო გასუქდა — დასასრული

ქარი ქარად, კანტი-კუნტად,
დრო იშლება დაქსაქსული.
გადამაქცევს ცხიმი — კუნთად,
დრო გასუქდა — დასასრული!

მზე ჩავიდა კოვზით — ჭამად,
წვიმა ჩადის ქვემოთ — ქუდად,
წვეთი გახდა პრეზიდენტი —
ცა და მიწა აიბურდა.

მე ღმერთს ვთხოვე ერთი ფეხი,
მომცა ოთხი — სამი სესხად.
ის მეოთხე მიდის ტყეში
და ბრუნდება — პრეზიდენტად.

დრო მიდის და თანაც ბრუნავს,
კიბეს ზემოთ-ქვევით მიაქვს.
ბუნა — ბუნა — ვტოვებ — ბუნაგს —
ჩემმა ფეხმა შემითრია!

აბსურდი ზის სკამზე ჩუმად —
და მიყურებს: „რა ხარ, ბიჯო?!“
დრო გასუქდა — დასასრული.
მე ვდგები — რომ დავაბიჯო!

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.