მიკრობის ეგო
არა ვარ მე — ჭახნაკია, და არც გიორგი მინჯია. ჩემი პოეზია წახნაგია, ბამბაში შეწოვილი ბრინჯია! არა ვარ გიჟი — მელანო, აღვსილი ბოღმით, სიავით. ბარათაშვილის მერანო, გათელე — ფუძის ნიავი! აბა, ნახშირი! ნახშირი! პოეტი — პოეტაშვილი! შრომამ პოეტი გახშირა, ასე მგონია, სახლში ვარ! მიწას საფუარს დავაყრი, დრო არის, ჭამოს შაქარი. გამოყოფს ბუშტუკს არაყი — პური არსობის აქ არი! არა ვარ მე — ჭახნაკია, და არც გიორგი მინჯია. ჩემი პოეზია წახნაგია, ბამბაში შეწოვილი ბრინჯია! ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი