გუშინხორცი

ახლა რაღაცამ ჩემი კანი ჩაიცვა.

17:62-ში
ოთახი გარეთ შემოვიდა.

მე ჯერ არ ვიყავი,
მაგრამ უკვე მახსოვდა.

სარკემ პატარა-მოხუცი დამიძახა.

პატარამ მოხუცი გადაყლაპა.

მოხუცმა - არმოსული.

არმოსულმა იყვირა:

მე უკვე მომხდარი ვარ.

და უცებ -

ჩემს პირში ოთხშაბათი გასკდა.

სისხლი არ იყო.

წუთები იატაკზე.
ხმები კედლებში.
ჩემი თავი -
ჩემამდე.

დამლაშებული ჩრდილი კედელს აფურთხებდა -
მე კი ვუყურებდი,
როგორ მჭამდა ჩემი საკუთარი ფეხებიდან.

მე უკან გავყევი.

უკან ჯერ არ არსებობდა.

შემდეგში შევედი.

იქ ჩემი მანამდელი იდგა.

დამაგვიანა.

დავასწარი.

გუშინი ხვალგუშინი გახდა.

ხვალგუშინი - დაბადებამდე.

დაბადება - სიკვდილის შემდეგ.

მე კი ჯერ კიდევ
არასდროს ვიყავი.

გვიანმა კარი გააღო.

მე ვიდექი.

დავიბადე.

და მაშინვე მომკლა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.