სასაფლაოს რიგი
ქვებს შორის, ცოცხლობს ბავშვობა, მიწა უდგას ჩუმად პირში სიზმარს. მკვდარ თოჯინას სათამაშოდაც — ჰყავს ანევრიზმა. სასაფლაო ზის მუსიკაში, ჩრდილი მზეს ბრმა ფასად ამოაქვს. ჩემი არარსის მუსი — კანში — სასაფლაოა! და ბოლოს, ჩუმად დაუჩირა — სიკვდილს ვიღაცა თამამად შობს. სასაფლაოზე ბავშვს უჭირავს დაუმთავრებელი სათამაშო! ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი