ტუღუშს — სარკე

ნიცშე თუ გიკვირს — ნიცშეს არ აწყენს,
ტუღუშ, შენს სიცილს გარდავქმნი ქარად;
ორი საათი თუ ვერ გავედი —
ორ საუკუნეს ვუდგები ფარად.

რა ნიცშე? — მართლა, ნიცშე რა არის?
კაცი, რომელმაც ღმერთს უთხრა: მორჩა!
მე კი ღმერთსაც კი ვესაუბრები,
როცა ჩემს თავში ღმერთიც არ მოჩანს!

ზოგი კაცი მთელი ცხოვრება გადის,
მაგრამ საკუთარი თავიდანაც ვერ გადის.

დრო გზაა მხოლოდ —
თუ კაცმა ვერ იცხოვრა,
საათიც ცარიელი ნაბიჯია.

შენ ჩემი ლექსი საათზე აწონე,
მე შენი სიცილი — საუკუნეზე;
თუ ჩემი ორი საათი დაგამახსოვრდა,
მაშ, ორი საათი მაინც ღირდა ცხოვრებად.

შენ სარკე მომიტანე ხელით —
მე სარკე დაგიბრუნე ლექსად;
შენ დამცინე ერთი სიტყვით — ნიცშე!
მე კი პასუხად სიტყვა ავიღე;
იარაღი არ დამჭირვებია —
ვინც სიცილით მოდიოდა,
მათთვის უწერტილობას ვირჩევ!

და თუ გგონია, რომ პოეტი ისაა,
ვინც სამსახურს ტოვებს — ან დროზე მიდის,
მაშინ საათი შენ დაიტოვე ჯიბეში,
მე კი ის წამი — როცა კაცი იბადება სიტყვით.

ნიცშე? — ნიცშესაც გავუღიმებ მშვიდად —
მის ღმერთსაც, მის ჩაქრობილ ცას;
ვინც ჩემამდე მიდიოდა სიტყვით,
იმას გზად კი არ ვშლი —
ჩემი გვარი იწყებს საკუთარ გზას.

ასე რომ, ტუღუშ — იცინე, ნუ გაჩერდები,
სიცილიც საჭიროა დიდ პოეზიაში;
მაგრამ თუ კიდევ მკითხავ: რა ნიცშე? —
გიპასუხებ:

ნიცშე — ის კარია,
რომელიც შენ დახურე სიცილით.
მე კი იქიდან გამოვედი —
და საკუთარი კარი დავხატე კარზე.

და თუ ისევ იტყვი — ორი საათი! —
გეტყვი: ორი საათი კი არა, ტუღუშ —
შენ ორი საათი დამითვალე —
მე ორი საუკუნე დაგიტოვე.
ახლა საათი შენ გქონდეს,
დრო — ჩემს ლექსს.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026