მეძავი ანგელოზები
ხმა ჩაუვარდა ყელს და მიკროფონს, დრომ — პოეზია მოგვართვა — პაპსა. მსურს ორი კაბა და ერთი საერთო ცოდვა — გავამიკრობო — გავარტყი პოეტს, გავარტყი პაპსაც! დამწვარი ფრთები კაწრავს დარაბებს — გარყვნილი ბაღი იქცა ზეფირად, პეპლებივით ცები დააბეს, მიწას ლამაზად, რომ გაეფრინა! ღმერთს ლაქები აქვს — ჩვენი სახეა — წმინდა ჩრდილები გზიდან მზემ ხვეტა. ყველა პოეტის ფრთები დავხიე — ლამაზი იყო, რადგან ზედმეტად. მეძავ ანგელოზს ყელში აქვს ჩქამი, შეუჩნდა წმინდას მსუქანი მახრა. ერთი ლაიქი და ერთი ამინ — ღმერთს რა იაფად გაყიდის ახლა! ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი