მომავალხალხი
ქუჩაში გადარჩენილი კაცი — სიცოცხლესავით ღეჭავდა ლუკმას. ჰგავდა ქვეყანას, რომელიც არ ჩანს, ჩრდილის სიჩქარე შეჭამა შუქმა. ქუჩებმა ბავშვები გაზარდეს ქარში, მეტროს გვირაბში მამული დადეს. მზის ჩრდილი სისხლით შევიდა ქვაში — და სირცხვილისგან მე დავიბადე! ცა ჩემს ქუსლებზე დაიმსხვრა ლურჯად, სარკიდან ჩემი მამული გმინავს. მთელი სამშობლო პირში აქვს ქუჩას — მწარე და რკინა. დღეს მზე აღმოჩნდა — ისეთი ხურმა, სისხლით ღებავდა ჩრდილმოჭრილ ყვავილს. თავის შიმშილი მოჭამა პურმა და ქვეყნის რუკას ამსგავსა თავი. მზის ხორცში როცა დაღვინდა საკე — ქვებიც კი აყვნენ სამშობლოს სლუკუნს. სარკედან თითქოს ამოხტა სარკე — მომავალხალხი მოვიდა — კუ კუ! ბავშვმა სამშობლო იპოვა — სახლში და რას ეძებდა ქვეყანა — ვურკვევ. პატარა ბავშვი მიეყრდნო ნახშირს, თავისუფლება სარკეს ჰგავს უკვე. მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი