სადაც ღმერთი ვარდნით ყვავის

კანს ძალით აცვია კანალიზაცია —
ცივილიზაციაა ჭრილობა, რომელსაც ჰალსტუხი გაუკეთეს; სიბინძურემ ხელები დაიბანა და სარკეს უთხრა: შენ ხარ პროგრესი — მე კი შენი ჯვარცმა.

ხორცის ხარვეზში ახარხარდა დეფორმაცია; სახიდან ჩამოცვივდა დაბადებამდე ჩაჭედილი შეცდომები — ძვლებს შორის ღმერთის უხეში ნაკერი გამოჩნდა, და ვერც ერთმა კანმა ვეღარ დამალა ის, რაც მაქვს!

ჩემი ჩრდილი ჩემზე ადრე იწყებს ემიგრაციას;
სხეულს კი სამშობლოდ დარჩენა აქვს მისჯილი.
სადღაც უცხო ცის ქვეშ ჩემი სიბნელე პირველად იგრძნობს თავს შინ.

მზე ქარაფიდან გადაიჩეხა — ცას სისხლი აუვიდა; ქარმა მიმართულება მოიტეხა; გრავიტაციამ მიწას ხელი გაუშვა — დაცემას ფრთები ამოუვიდა, და ცამ საკუთარ ნანგრევებში იპოვა ბავშვი!

ცა ნებით ცდება — ცდომილებას ცრემლი აცვია; მიწა სიმართლეს ღეჭავს და ძვლებს ცას ატანს;
ღმერთმა საკუთარი ჩრდილი შექმნა ვარდნის მირაჟით.

სრულყოფილება სიმახინჯეს ეთაყვანება; დეგრადაციამ შუბლზე აკოცა —

და სამყაროს გახსნილ, უხმო ჭრილობაში, იქ, სადაც თვით სიცოცხლესაც ეზიზღება დაბადება, დეგრადაციის საშოდან ამოვიდა " ვარდი სილაში! "

" სილაში ვარდი! "

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026