არარსებობის დაბადების წიგნი


იყო დრო.
მიწა უდაბური.
წარღვნები.
ცების გაყოფა.
საშოდან ამოხეთქა არაფერმა.
ეს იყო: გეზი.
 
ღმერთმა მზე გადაყლაპა და ციდან ამოაფრქვია საკუთარი არყოფნა.
მე კი მის ნერწყვში ვანთებდი ბენზინს.
 
მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

1 კომენტარი
ერეშ ქიგალიpoeti1 დღის წინ

ვანთებდი ბენზინს.
====
სისულელე

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი