ეკოსისტემა
ნაგვის ურნაში სამოთხე ყვავის, მზემ საკუთარი ჩრდილი იტკინა. ძლივს ყვავილებში ჩუმად ვიყავი ხსოვნამ არყოფნა მოატივტივა. ცა გადმოვრდა მარცვლებად ქვიშის, ღმერთი — სიმძიმის თითქოს ტონია. სიკვდილს დარჩება მხოლოდღა ჯიში — მე ღმერთთან ვცხოვრობ — დიქოტომია! საკუთარ თავთან იყავი სხვაში, ხსოვნა ნელა ზრდის თავის ბურიანს. დუმილს შიგნიდან მოედო ხავსი — და ჩრდილი მზეთა — ნაწიბურია. მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი