მარადისობის მაჩუბი
ელვა დასჭექავს, როგორც დაირა, მთებს სისხლიანი ფესვებით მოხევს. ჩრდილს წავიკითხავ სარკისნაირად — ბორხესში — ბორხესს! სამყაროს ცოდვად ქცეულ ნაცოდვარს სისხლს ვასმევ ჩამქრალ ვარსკვლავთა ყვირილს. მთებს სისხლს ვუთესავ საბალახოდაც — ამოხეთქილი ხორციდან ჩრდილი. მთა ამოვარდა დროის ობიდან და მუჰამედმა იქნია ჩლიქი. მზე ამოფორთხდა გარდერობიდან —. აქეთ ან იქით! დროებს მაჩუბში ვამწყვდევ — მაჩუბებს, მზის თვალებს ვუქცევ პოეტებს ჩირქად და მერე ლექსებს ღმერთთან ვაჩხუბებ — აქაც და იქაც! მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი