უჟამო
მე ჩრდილზე ისევ ფეხებს ვიბიჯებ, გახდა სიჩუმე ისეთი თეთრი, რომ მოვალ შენთან, როგორც — სიდინჯე, ჩაძინებული — ქარებში — ღმერთი. ვინორმალურე, ხანაც — ვიგიჟე, ჩუმ სამოსელში თითქოს თრთის შური. მე სამოთხიდან გამოვიგლიჯე და ჩრდილის ფრთებში ვარ გათიშული! სიჩუმის ფსკერზე როგორ გავცივდი, არადა, შენი სიუხვე მეცვა. და როცა ღმერთის სიზმრებს გავცილდი — დაიმსხვრა ზეცა! მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)