არარსებობის გალობა!
გავიხლიჩები, პოეტი, " მიძინებული დევივით, " სამყოფელს დაბლა მივკივი, სიღრმემ ცა განიქარვა! წანწალებს სადღაც — მომენტი, ჩემიდან გამოდევნილი, მზის მოდენილი ჩირქივით — ის, რაც ვიყავი, არ ვარ! უსასრულობის კიდეზე სასოწარკვეთა იწევს, ჩამქრალი სასწაულით ნათლისკენ წამო, კიდით. არარსებობის ლოცვით შეგიარსებე ისევ და ჭრილობიდან, უფალო — ხელახლა წამომტკივდი! მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)