ღმერთის მარტოობა
შენ, პოეტო, დროა ახლა ეშვა ვნებას, პოეზია — დარჩენილი — მძიმედია. „ამ საყდარში არაფერი გეშველება, იმ საყდარში გაგიმართლებს, იმედია!“ იქნებ დაგვხვდეს ღმერთი მოწყენილი, ზეცა თავის პეპლითა და ჩრჩილით. თუ ვერ გშველის, ფრთები მოიწყვიტე და დაეცეს თარაზული ჩრდილი! შეიკეცა სადღაც თითქოს ჟანგი — ზეცამ და ეშმაკის ლოცვაშია შხამით მახრა. რა იქნება მეგობარო, ერთხელ ღმერთსაც — დაეხმაროს ვინმე ახლა! მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)