პოეზიის თვითშობა!
დრო ჭამს უხილავ ორღობეებს — მე კი არსს არსზე დაბლა ვგუდავ. მკითხველნი — მშიერი ობობები, დრო — ერთადერთი აბლაბუდა. პოეტი მთლიანად გაიხეთქა და პოეზია ერთ წამს — იყო. ვინც ჩემს სიღრმეში ჩაიხედა, უკან ვერაფერი ვერ წაიღო! მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)