ბედო, შენსავე დაწერილ ბედში
ბედო, დამიხვდი — გინდა შემოვლა, ქაოსს ვუზავებ თავად ხმაურსაც. დაუჩოქები საქართველო ვარ — ღმერთთანაც არ მაქვს პაუზა! გადაგიყვანე, ბედო, პარტერში, სიკვდილს ვასწავლე დათმობა რინგის. როგორც ყვავილი საკუთარ მტვერში — ნულმა გაჭრა და უკვდავყო იგი! ნული მოსტაცებს წარუვალს ამბორს, ფუძეს შევუცვლი საბრძოლო არმბარს. მე უკვდავებას სისხლით ვწერ, ვამბობ: და ღმერთს ვუგზავნი ფუმფულა ბამბას! შეგიტევ ჰუკით და მერე ჯებით. ბედო, მითხარი — ვინ ვის წერს ახლა? ბედო, შენსავე დაწერილ ბედში ისე გაგლახავ... რომ ყველგან იგრძნობ უავტორობას. ნულმა კანონი — შვა — ფარდობითი. ფატუმის ნერვზე ცეკვავს ობობა. ადექი, ბედო! სამამდე ვითვლი! მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)