მეტროდან მეტროში


სხვებიც ჩემსავით იძახიან,
მეტრო — ეშმაკის სისხლძარღვია!
ვაგონი არარსის ტანია,
ტკივილის ღრმა გადამტანია.

ტკბილია ვაგონის კივილი,
რომელიც ღვივდება რეტროში.
„ვაგონებს გადააქვთ ტკივილი
ყოველთვის მეტროდან მეტროში.“

დრო ახმოვანებს გაგონილს,
ხმის ექოც — ფანტასმაგორია
და მიქრის და მიქრის ვაგონი
და აკუსტიკას გრძნობს მგონია.

უთქმელი ნოტების სამარე —
დროის გვამს ასუნთქებს ნესტოებს.
თვალებმა რელსები დამალეს —
„ტკივილი გადააქვთ მეტროებს.“

ვაგონი მძვინვარედ მოგორავს,
სიცოცხლეს ფეხები ვაჭიროთ.
დრო არის — თვითმკვლელი გოგონა
და მაინც ყველასთვის საჭირო!

ქვეშ აკუსტიკა ტკბილია —
რომელსაც ვერაფრით ვერ ტოვებ.
" ვაგონი — ეს არის ტკივილი,
რომელიც გადააქვთ მეტროებს. "

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2020 წ.

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი (კომენტარები გამორთულია)

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი