რაც პირველად არასოდეს მომხდარა

ქვას პირველად ჩრდილმა დააბიჯა. მერე გზა ქვაში გაიზარდა. არავინ დადიოდა იმ გზაზე. მხოლოდ ნაბიჯები ეძებდნენ ადამიანს. და ქვამ ისევ ჩრდილს დააბიჯა.

სიჩუმემ პირველად საკუთარი ხმა გაიგონა. ექომ ყურები დახუჭა. ვერავინ გაბედა დუმილის შეწყვეტა. სიტყვები ერთმანეთის ნაცვლად კვდებოდნენ. ეკრანებზე კი მილიონი ხმა ერთდროულად ლაპარაკობდა, მაგრამ არც ერთს აღარ ჰყავდა მსმენელი. და სიჩუმემ ისევ საკუთარი ხმა გაიგონა.

წვიმამ პირველად ცეცხლი დაასველა. ნაპერწკალმა წყალი დაიმახსოვრა. არც კვამლი ამოსულა ცისკენ. ცა მიწის ფერფლს კითხულობდა. ქალაქები ანათებდნენ ღამით, მაგრამ ადამიანებს ერთმანეთის სახეები აღარ ახსოვდათ. და წვიმამ ისევ ცეცხლი დაასველა.

დრომ პირველად საათი დაკარგა. წუთებმა საკუთარი სახელები დაივიწყეს. ადამიანები მომავალს მისდევდნენ, რომელიც ყოველთვის ერთი ნაბიჯით წინ გარბოდა. გუშინდელი დღე აღარავის დაუბრუნდა. ხვალინდელი დღე წარსულის კართან უხმოდ იდგა. და დრომ ისევ საათი დაკარგა.

ადამიანმა პირველად სარკე შეიცოდა. სახემ თვალებიდან გადაინაცვლა. არავინ დარჩა საკუთარი თავის მსგავსი. ანარეკლები პატრონებს ეძებდნენ. ადამიანები ერთმანეთს ეკრანებიდან უყურებდნენ, მაგრამ საკუთარ თავებს ვეღარ ცნობდნენ. და ადამიანმა ისევ სარკე შეიცოდა.

ღამემ პირველად ვარსკვლავი დაკრძალა. განთიადმა შავი სანთელი აანთო. არც ერთი ცა აღარ გათენებულა. სინათლე ბნელმა ჩრდილში შეიფარა. ომების ხმაური შორს მიდიოდა, მაგრამ ყველაზე დიდი ბრძოლა ადამიანის შიგნით უხმოდ მიმდინარეობდა. და ღამემ ისევ ვარსკვლავი დაკრძალა.

და მაშინ პირველად ისიც მოხდა, რაც არასოდეს მომხდარა.

სამყარომ საკუთარი კანონები აღარ დაკარგა - ადამიანმა დაკარგა მათი დანახვის უნარი.

ქვა ისევ ქვა იყო. ჩრდილი ისევ ჩრდილი. წვიმა ისევ წვიმა. დრო ისევ დრო.

მაგრამ ადამიანი იმდენად დაიკარგა საკუთარ შექმნილ ხმაურში, რომ სიჩუმე უცხო გახდა. იმდენად მიეჯაჭვა სიჩქარეს, რომ გაჩერება სიკვდილს დაემსგავსა. იმდენად უყურებდა სამყაროს, რომ მისი დანახვა დაავიწყდა.

და როცა ადამიანი საკუთარ არსს მოწყდა, ყველაფერი ერთმანეთს ადგილებს უცვლიდა, რადგან სამყაროს წესრიგი ადამიანის ცნობიერებაში იბადება.

და ყველა ეს „პირველად“ არც სამყაროს ისტორია ყოფილა, არც დროის.

ეს იყო ერთი ადამიანის და მთელი ეპოქის შინაგანი აპოკალიფსი, რომელშიც შეუძლებელი ჩვეულებრივად იქცა.

ამიტომ არასოდეს მომხდარა პირველად - პირველად მხოლოდ ჩვენ ვეღარ ვიცანით სამყარო.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.