სიუხვის ცნობიერება

ზოგი ადამიანი ფიქრობს, რომ გადარჩენა წყლის პოვნით იწყება.
სინამდვილეში, გადარჩენა იწყება იმ წამს, როცა საკუთარ თავში უკანასკნელი იმედიც კვდება... და მაინც ფეხზე დგები.
როდესაც თვითმფრინავი დაიშალა, ხმამ ჯერ ცა გატეხა და მხოლოდ შემდეგ - ადამიანები.

ყველაფერი რამდენიმე წამში მოხდა.
რკინის ფრინველი, რომელიც რამდენიმე წუთის წინ ღრუბლებს ზემოდან უყურებდა, ახლა საკუთარ სიმძიმეს ვეღარ იტანდა. ფრთები ჯერ დაიკეცა, შემდეგ კი თითქოს უხილავმა ხელმა ლითონი ქაღალდივით დაკეცა.

ადრაელმა მხოლოდ ერთი რამ მოასწრო...
დედის ბავშვობის სიტყვები გაახსენდა.

"თუ ოდესმე ყველაფერი დაკარგო, ჯერ სუნთქვა მოძებნე."

შემდეგ - სიბნელე.

...
როცა თვალი გაახილა, ზღვა ჯერ კიდევ მოძრაობდა.
სანაპიროზე ეგდო.
მარილი ტუჩებზე შეშრობოდა.
მარცხენა მხარი ამოვარდნილი ჰქონდა.
ნეკნები ყოველ ჩასუნთქვაზე ტკივილით უმღეროდნენ.
მარჯვენა ფეხი ღრმად ჰქონდა გაჭრილი ლითონის ნატეხით.
თვითმფრინავისგან მხოლოდ შორიდან ამოსული შავი კვამლი ჩანდა.
არავინ ყვიროდა.
არავინ ტიროდა.
სიჩუმე ისეთი სქელი იყო, თითქოს სამყარომ ბგერები დროებით გააუქმა.
ადრაელმა პირველად იგრძნო, რომ მარტოობა ხმაური არ არის.
მარტოობა - სივრცეა, სადაც შენი ფიქრები ექოდაც აღარ ბრუნდება.

კუნძული რუკაზე არ არსებობდა.
შემდეგ ამას თვითონაც მიხვდა.
მცენარეები დედამიწის არც ერთ ცნობილ სახეობას არ ჰგავდა.
ფოთლები გამჭვირვალე იყო.
მათში მწვანე ფერი კი არ მიედინებოდა...
სინათლე მიედინებოდა.
ღამით ისინი ვარსკვლავებივით ანათებდნენ, მაგრამ დილით ჩვეულებრივ ჩრდილს ქმნიდნენ.

ადრაელი ბიოლოგი იყო.
მან იცოდა ფოტოსინთეზის ყველა მექანიზმი.
მაგრამ ეს...
ეს ფოტოსინთეზი არ იყო.
თითქოს მცენარეები მზეს კი არ იღებდნენ...
მზეს პასუხობდნენ.

პირველი სამი დღე მხოლოდ წყლის ძებნაში გავიდა.
ადამიანის სხეული საოცარი მანქანაა.
პირველ დღეებში ტვინი ენერგიას ზოგავს.
მეოთხე დღიდან კი უკვე საკუთარი ქსოვილების დაშლას იწყებს.
შიმშილი არასოდეს კლავს უცებ.
ის ჯერ აზრებს ჭამს.
შემდეგ ღირსებას.
ბოლოს - სხეულს.

ადრაელმა ზღვის წყლის გამოხდა სცადა.
დიდი ფოთლები შეაგროვა.
ქვები და გატეხილი თვითმფრინავის მინა გამოიყენა.
მზის სითბოთი აორთქლებული წყალი ნელ-ნელა წვეთებად გროვდებოდა.
დღეში მხოლოდ რამდენიმე ყლუპი.
მაგრამ სიცოცხლეს ზოგჯერ მხოლოდ ერთი ყლუპი ჰყოფნის.
ცეცხლი...
ყველაზე დიდი მასწავლებელია.
ორი ქვის ერთმანეთზე დარტყმით ვერაფერი გამოვიდა.
შემდეგ გამადიდებელი შუშა იპოვა.
მზის სხივი ერთ წერტილში შეკრიბა.
მშრალი ბოჭკო ჯერ გაწითლდა.
შემდეგ ამოისუნთქა.
ცეცხლი არასოდეს იბადება.
ცეცხლი იხსენებს, რომ ოდესღაც არსებობდა.

მეხუთე ღამეს პირველად დაინახა.
მოხუცი.
თეთრი სამოსით.
ზღვის ზედაპირზე იდგა.
- ბოლოს და ბოლოს მოხვედი... - თქვა მან.
ადრაელი მიუახლოვდა.
მაგრამ ტალღამ მოხუცი დაშალა.
როგორც ნისლი.
მეორე ღამეს ისევ გამოჩნდა.
მესამე ღამესაც.
მეოთხე ღამეს კი ჰკითხა:
- რატომ არ მშველით?
მოხუცმა გაიღიმა.
- ჩვენ არასოდეს ვეხმარებით იმას, ვისაც ჯერ კიდევ ჰგონია, რომ სამყაროში რაღაც აკლია.

დღეები თვეებად იქცა.
ადრაელი ნელ-ნელა სწავლობდა.
ხეების ქერქიდან ბოჭკოს ამზადებდა.
თევზებს მოქცევის შემდეგ დარჩენილ გუბეებში იჭერდა.
ქოქოსს ქვით ხსნიდა.
წვიმის წყალს ღრმულებში აგროვებდა.
ფრინველების ფრენის მიმართულებით წყაროები იპოვა.
სხეული ძლიერდებოდა.
მაგრამ უფრო სწრაფად იცვლებოდა გონება.
ერთ დილას აღმოაჩინა უცნაური გამოქვაბული.
კედლებზე უცნობი ფორმულები ეწერა.
არც ერთი ენა.
არც ერთი ანბანი.
მაგრამ უცნაურად...
ყველაფერი ესმოდა.
ერთ კედელზე მხოლოდ ერთი წინადადება იყო.

"სამყარო ატომებით არ შედგება. სამყარო ყურადღებით არის აგებული."

როგორც ფიზიკოსები ამბობენ, დამკვირვებელი ზოგ ექსპერიმენტში შედეგზე გავლენას ახდენს.
მაგრამ აქ სხვა რამ ეწერა.

"რაც უფრო მეტად გჯერა ნაკლებობის, მით უფრო იშვიათად ამჩნევ სიუხვეს."

ადრაელს გაახსენდა...
წყალი ყოველთვის იყო.
ხილი ყოველთვის იყო.
ქვები ყოველთვის იყო.
მზეც.
წვიმაც.
ის უბრალოდ პანიკაში მხოლოდ იმას ხედავდა, რაც არ ჰქონდა.

იმ ღამეს მოხუცი ბოლოჯერ გამოჩნდა.
- იცი, რატომ ჰქვია ამ კუნძულს "სიუხვის ცნობიერება"?
- არა...
- იმიტომ, რომ აქ არაფერი იქმნება.
აქ მხოლოდ ის ჩანს, რაც ყოველთვის არსებობდა.

რამდენიმე კვირის შემდეგ ჰორიზონტზე გემი გამოჩნდა.
ადრაელი ცეცხლის დანთებას შეძლებდა.
შველას მიიღებდა.
სახლში დაბრუნდებოდა.
მაგრამ...
არაფერი გააკეთა.
იჯდა.
უყურებდა.
გემი გაქრა.
მოხუცის ხმა ქარმა მოიტანა.
- რატომ?
ადრაელმა პირველად გაიცინა.
ისეთი სიცილით, რომელსაც ტირილიც შეუძლია.
- ახლა უკვე ვიცი...
კუნძულიდან გაქცევა არასოდეს ყოფილა ჩემი მიზანი.
მე საკუთარი სიღარიბიდან გამოვიქეცი.

წლების შემდეგ მეზღვაურებმა ცარიელი კუნძული იპოვეს.
არ იყო არც სახლი.
არც ადამიანი.
არც საფლავი.
მხოლოდ ერთი ქვა.
ქვაზე კი ამოკვეთილი იყო:

"ადამიანი მაშინ ღარიბდება, როცა სამყაროში ნაკლებს ხედავს, ვიდრე საკუთარ გულში ატარებს."

ამბობენ, იმ ქვას ვინც ხელს დაადებს, პირველად საკუთარ ცრემლებს იგრძნობს.
შემდეგ - მადლიერებას.
და ბოლოს მიხვდება ყველაზე უცნაურ მეცნიერულ აღმოჩენას:

სამყაროში ყველაზე უხვი რესურსი არც წყალია, არც ოქრო, არც ენერგია.
ყველაზე უხვი რესურსი - შესაძლებლობაა.
ის უბრალოდ არ უჩნდება თვალს, რომელიც მხოლოდ დეფიციტს უყურებს.
და იქნებ სწორედ ამიტომ არსებობს კუნძულები, სადაც ადამიანის ფეხი არასოდეს დადგმულა.
ისინი რუკებზე კი არ იმალებიან...
ისინი იმალებიან იმ ადამიანების გონებაში, რომლებმაც ჯერ კიდევ ვერ ისწავლეს, რომ სიუხვე ადგილი კი არა - ცნობიერების ფორმაა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.