ღმერთი არა ჩანს

წვიმა იმ საღამოს ისე მოდიოდა, თითქოს ცას საკუთარი სიჩუმე დაემსხვრია და ახლა ნამსხვრევებს დედამიწაზე ყრიდა.

მე მას ველოდი.

ის მოვიდა. თეთრი ქოლგა ეჭირა, მაგრამ წვიმისგან მაინც სველი იყო. არსებობენ ადამიანები, ვისაც წყალი ვერ ასველებს - მხოლოდ მონატრება. ის სწორედ ასეთი იყო.

- ღმერთი თუ არსებობს, რატომ არ ჩანს? - მკითხა.
არაფერი მიპასუხია.
ზოგ კითხვას სიტყვა ამცირებს.
მის თვალებში ჩავიხედე. იქ ისეთი სიჩუმე ცხოვრობდა, რომელსაც საკუთარი გულისცემის ეშინოდა.
ჩვენ ერთად ვიარეთ.
ქუჩები თითქოს დაღლილი საათების ძარღვები იყო. ქარი ხეებს ისე არწევდა, როგორც მოხუცი ბაბუა შვილიშვილის თმას. ღამე კი შავი წიგნი აღმოჩნდა, სადაც ვარსკვლავები ღმერთის უხმო სასვენი ნიშნები იყვნენ.

ის კვლავ ჩუმად მეკითხებოდა:

- სად არის?

მე ისევ არაფერს ვამბობდი.
რადგან ღმერთი არ არის პასუხი.
ღმერთი ის სიჩუმეა, რომელიც პასუხს აჩენს.
გზად პატარა ბავშვი დავინახეთ. ხელში გატეხილი სათამაშო ეჭირა და მაინც იღიმოდა.
მოხუცი ქალი მტრედებს უკანასკნელ პურის ნამცეცებს უყრიდა.
უსახლკარო ძაღლი ბიჭუნას ფეხებთან დაწვა ისე მშვიდად, თითქოს მთელ სამყაროს ბოლოს და ბოლოს გული ეპოვა.

იმ წამს ვუთხარი:

- შეხედე... ღმერთი არ ჩანს.

მან მხოლოდ იკითხა:

- მაშინ სად არის?

მე გავუღიმე.

- ქარს ვინმე ხედავს? არა... მაგრამ მთელი ტყე მისი ხელმოწერაა.
სიყვარულს ვინმე ხედავს? არა... მაგრამ ერთი ჩახუტება მთელ სიცოცხლეს ცვლის.
ღმერთიც ასეა.
ის არ ჩანს.
მაგრამ მისმა სიჩუმემ ვარსკვლავებს ასწავლა ანთება.
მისმა მოთმინებამ ზღვას ასწავლა ნაპირის პატიება.
მისმა სუნთქვამ ყვავილებს ფერი მისცა, ხოლო დედის ცრემლებს - ლოცვის სუნი.
ადამიანი ზოგჯერ ჩაკეტილი ფანჯარაა, ღმერთი კი ის სინათლეა, რომელიც მინას არასოდეს ეჯახება - მხოლოდ შიგნიდან აღვიძებს.

ჩვენ გვგონია, რომ ღმერთი შორს არის.
სინამდვილეში კი ჩვენი შიში დგას შუაში, როგორც უზარმაზარი მთა, რომელსაც საკუთარი ჩრდილი მწვერვალი ჰგონია.

ის გაჩერდა.
ტიროდა.
მე პირველად დავინახე, როგორ შეიძლება ცრემლი სანთლად გადაიქცეს.

მითხრა:
- მაინც ვერ ვხედავ...
მივუახლოვდი.
ხელები ხელებში ჩავუდე.
მისი გაყინული თითები ისე კანკალებდნენ, თითქოს ზამთარს ბოლო ფოთოლი ეჭირა.

ჩუმად ვუთხარი:
- თვალებით ნუ ეძებ.
თვალები მხოლოდ იმას ხედავენ, რასაც სინათლე ეცემა.
ღმერთი კი იქ იწყება, სადაც სინათლეც მუხლებს იდრეკს.

გული დახუჭე.
მან თვალები დახუჭა.
დიდხანს იდგა.
წვიმაც გაჩერდა.
ქარიც.
ქალაქიც.
თითქოს მთელ სამყაროს სუნთქვა შეეკრა.
უცებ გაეღიმა.
არა იმიტომ, რომ ღმერთი დაინახა.
არამედ იმიტომ, რომ პირველად იგრძნო - მთელი ცხოვრება ღმერთი უყურებდა.

იმ ღამეს მივხვდი:
ღმერთი არასოდეს იმალება.
ჩვენ ვიმალებით საკუთარი ხმაურის უკან.
და როცა ადამიანი საკუთარ თავში ყველა კარს დახურავს, ღმერთი ფანჯრიდან კი არ შემოდის -
აღმოჩნდება, რომ მთელი ამ ხნის განმავლობაში თავად იყო ის სახლი.
ღმერთი არა ჩანს.
მაგრამ მე ვხედავ.
ვხედავ მაშინ, როცა მიტოვებული ბავშვი მაინც იცინის.
ვხედავ მაშინ, როცა ორი შეყვარებული სიბერემდე ერთმანეთის ხელებს არ უშვებს.
ვხედავ მაშინ, როცა უცნობი უცნობს ტკივილს უმსუბუქებს.
ვხედავ მაშინ, როცა სიკვდილის წინ ვინმე პატიებას სწავლობს.
და ყველაზე მეტად მაშინ ვხედავ, როცა სარკეში საკუთარ სისუსტეს ვუყურებ... და მიუხედავად ყველაფრისა, დილა მაინც თენდება.
მაშინ ვხვდები:
ღმერთი არა ჩანს...
რადგან თვალით დასანახი რომ ყოფილიყო, ცა იქნებოდა.
ის კი იმაზე დიდია, ვიდრე ცაა - ის არის მიზეზი, რის გამოც ცას საერთოდ შეუძლია არსებობა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.