აბსტრაქცია

ღამე იმხელა იყო, რომ ცა საკუთარ ჩრდილში იჯდა.

მე ვიპოვე დროის ძვალი. არა მიწაში - საკუთარ ფიქრში. არქეოლოგები საუკუნეებს თხრიან, მე კი ერთ დავიწყებულ შეგრძნებას ვთხრიდი, რომელიც ბავშვობაში დავკარგე. ის მტვრიანი აღმოჩნდა, თითქოს ღმერთს ოდესღაც ხელში სჭეროდა და მერე სამყაროს რომელიმე ბნელ კუთხეში დაევიწყებინა.

ვარსკვლავები იმ ღამით არ ანათებდნენ. ისინი ფიქრობდნენ.
ყოველი თანავარსკვლავედი უზარმაზარი ტვინის ნაოჭს ჰგავდა, სადაც სინათლე აზრებად მოძრაობდა. გალაქტიკები კი - მეხსიერების ბიბლიოთეკებს, რომელთა წიგნებიც ჯერ არავის დაუწერია.

მე მივდიოდი კოსმოსში ისე, როგორც ადამიანი საკუთარ სინდისში შედის.
გზად შევხვდი მთვარეს. მას სახე აღარ ჰქონდა. კუბისტ მხატვარს დაეშალა და ახლა სხვადასხვა კუთხიდან ერთდროულად მიყურებდა. მისი თვალები სამკუთხედებად იყო დაჭრილი, ხოლო სიჩუმე - კვადრატებად.

- რას ეძებ? - მკითხა მან.
- იმ აზრს, რომელსაც დასაწყისი არ აქვს.
მთვარემ გამიღიმა.
ღიმილი კი არა, სინათლის გატეხილი ფანჯარა იყო.
შემდეგ მივედი პლანეტასთან, რომელიც მთლიანად ლოცვებისგან შედგებოდა. მისი ოკეანეები ფსალმუნებს ღიღინებდნენ, მთები კი მუხლებზე იდგნენ. იქ მივხვდი:

ღმერთი შესაძლოა პასუხი კი არა, კითხვა იყოს, რომელიც სამყარომ საკუთარ თავს დაუსვა, რათა არ მოეწყინა.
ამ აღმოჩენამ ეიფორია მომგვარა.
ისეთი ეიფორია, თითქოს გულში პატარა სუპერნოვა ამიფეთქდა.
სიხარული თურმე ვარსკვლავის სიკვდილის ნათესავია.
ორივეს სინათლე აქვს.

მოგვიანებით არქეოლოგიური ექსპედიცია მოვაწყვე საკუთარ სულში. ღრმა ფენებში ვიპოვე შიშის ნამარხები. ისინი გაქვავებული ჩიტებივით ეწყო ერთმანეთზე. 

კიდევ უფრო ქვემოთ - სიყვარულის უძველესი ჩონჩხი. აღმოჩნდა, რომ სიყვარული ოდესღაც ოთხფეხა არსება ყოფილა და მხოლოდ ადამიანებმა გადააქციეს იგი ფრენად.
იქვე ვნახე სიბრძნეც.
არა როგორც წიგნი.
არა როგორც მოხუცი.
სიბრძნე ჰგავდა სარკეს, რომელსაც ანარეკლი აღარ ჰქონდა. იგი არაფერს გაჩვენებდა, მაგრამ ყველაფერს გახედებდა.

როცა უკან ამოვედი, სამყარო შეცვლილი დამხვდა.
ხეები მიწიდან აღარ იზრდებოდნენ. ისინი მომავლიდან ეშვებოდნენ.
მდინარეები წყალს კი არ ატარებდნენ, დროს ატარებდნენ.
ადამიანები კი დადიოდნენ საკუთარი სულების ორბიტებზე, როგორც პატარა პლანეტები, რომლებიც ვერ ხვდებიან, რომ ერთმანეთის გრავიტაცია გადაარჩენთ.

მაშინ ცისკენ ავიხედე.
ვარსკვლავები ისევ ფიქრობდნენ.
და უცებ მივხვდი:

სამყარო არ არის უსასრულობა.
უსასრულობა არის სამყაროს მცდელობა, აღწეროს საკუთარი მარტოობა.

ამ აზრმა ღამე გახსნა.
ცა დაიკეცა, როგორც კუბისტური წერილი.
გალაქტიკები გადაიქცნენ მტრედებად.
დრო - თეთრ მტვრად.
მე კი დავრჩი იქ, აბსტრაქციის შუაგულში, სადაც ყველა ფორმა ღმერთისკენ მიდის და ყველა ღმერთი - ფორმად ბრუნდება.
და სიჩუმემ, რომელიც აქამდე მხოლოდ სიჩუმე მეგონა, ბოლოს ჩამჩურჩულა:

„შენ არ ცხოვრობ სამყაროში.
სამყარო ცხოვრობს შენს შესაძლებლობაში, რომ წარმოიდგინო.“

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2021 წ.