უკანასკნელი სინდისი

წვიმა იმ ღამით ცას არ ჩამოსდიოდა. ცა საკუთარ კანს იფხანდა.
პირველი მონსტრი სარკეში არ დამინახავს.
ის ჩემს მაჯაზე ამოვიდა.
კანმა ჯერ თითქოს ამოისუნთქა, მერე შიგნიდან პატარა თითებმა ზედაპირი დაჭიმეს. თითქოს ვიღაც წყლის ქვეშ იდგა და გამჭვირვალე ყინულს ხელს ურტყამდა. ბოლოს ხორცი გაიხსნა და შავი, უსახო არსება ამოცოცდა. არც თვალები ჰქონდა, არც პირი. მხოლოდ ჩურჩული.

- შენი შიში მე მაცვია.
- ვინ ხარ?
- ის, ვისაც მთელი ცხოვრება შენს ნაცვლად სიზმრები ესიზმრებოდა.

კედლებმა სუნთქვა დაიწყეს.
სახლში ეგზორცისტი მოვიდა. მის ჯვარზე ლითონი კი არ ბრწყინავდა - საკუთარი ჩრდილი სისხლს ღვრიდა.

- შენს სხეულში ეშმაკი არ ცხოვრობს, - მითხრა მან. - უფრო საშინელი რამ ცხოვრობს. შენს მონანიებას მონსტრები ამოუვიდა.
მისი ლოცვა სიტყვები არ ყოფილა.
იყო ბზარები.
ოთახი თითოეული ბგერით იბზარებოდა.
ამ დროს მეორე მონსტრი მხარზე ამოვიდა.
კანი გაიხსნა, თითქოს მიწამ საფლავი ამოიღო. არსებას ყვავილების ფესვები ეზრდებოდა თვალების ნაცვლად.

- რას ეძებ? - მკითხა.
- სიმშვიდეს.
- მაშინ რატომ კრეფ ყვავილების ნაიარევს?

გავშეშდი.
იმ წამს მივხვდი...
მე არასოდეს ვკრეფდი ყვავილებს.
მე ვკრეფდი იმ ადგილებს, სადაც ისინი ერთხელ მოკვდნენ.
ყველა ნაიარევი ყვავილივით სუნთქავდა.
ეგზორცისტმა ლოცვა შეწყვიტა.

- გვიანია...
- რატომ?
- იმიტომ, რომ მონსტრები უკვე შენს კანზე კი არა... შენს ხსოვნაზე ამოდიან.

უცებ მთელი სხეული ამიფეთქდა უხმოდ.
მკლავებიდან, ზურგიდან, კისრიდან, გულიდან - ათობით არსება ამოცოცდა.
არც ერთი არ მიყურებდა.
ყველანი მე ვიყავით.
ყველანი სხვადასხვა ასაკის.
სხვადასხვა დანაშაულით.
სხვადასხვა სინანულით.
ბოლოს ყველაზე პატარა ჩემთან მოვიდა.
ხელში გამხმარი ყვავილი ეჭირა.

- ეს შენ დაგრჩა.
- რა არის?
- შენი უკანასკნელი სინდისი.
ყვავილს ხელი შევახე.
ის ნაიარევად გადაიქცა.
ნაიარევი გაიხსნა.
და იქიდან...
მე ამოვედი.

მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.