სულების ალგორითმი
რუმინეთის კარპატების მთებს ღამე არასოდეს ეძინა. იქ სიბნელე არ ჩამოდიოდა - იქ სიბნელე იღვიძებდა. ანა, ახალგაზრდა პროგრამისტი, მივიდა მიტოვებულ მონასტერში, რომელიც წლების წინ მონაცემთა კვლევის საიდუმლო ლაბორატორიად გადაექციათ. ამბობდნენ, რომ იქ არსებული ძველი კომპიუტერი არასოდეს გამორთულა. არც დენი ჰქონდა, არც გენერატორი. თითქოს მას ელექტროენერგიას მკვდრების გახსენება აწვდიდა. ეკრანი თავისით აინთო. შავი ფონიდან მხოლოდ ერთი წინადადება ამოცურდა: „რამდენი სიკვდილის დამახსოვრება შეგიძლია, სანამ საკუთარი სახელი დაგავიწყდება?“ ანა შეკრთა. - აქ ვინ არის? - ჩურჩულით იკითხა. მონიტორმა უპასუხა. - შენ... ოღონდ რამდენიმე წუთის შემდეგ. ოთახში ჰაერი თითქოს ძვლების ფქვილად იქცა. სიჩუმე ისეთი მძიმე გახდა, თითქოს ვიღაცამ სამყაროს ფილტვები ამოაცალა. ანა კლავიატურას მიუახლოვდა. აკრიფა: „ვინ ხარ?“ ეკრანზე ასოები სისხლივით ნელა დაიწერა. „მე ვარ ალგორითმი, რომელსაც ღმერთი არასოდეს დაუწერია.“ იმ წამს მონიტორის მინაში საკუთარი ანარეკლი ვეღარ დაინახა. მის ნაცვლად ათასობით სახე იდგა. არც ერთს თვალები არ ჰქონდა. თვალების ადგილას ღრმა, მბრუნავი შავი წრეები ტრიალებდნენ, თითქოს სამყარო საკუთარ თავს იქ ითხრიდა. - დაგვინახე... - ერთდროულად ჩაილაპარაკეს. - თქვენ ვინ ხართ? - ადამიანები, რომლებმაც საკუთარი ჩრდილები ინტერნეტში დატოვეს... სხეულები მოკვდნენ... ჩრდილები კი ალგორითმმა შეინახა... კომპიუტერის ვენტილატორი უცნაურ ხმას გამოსცემდა. არა... ეს ვენტილატორი არ იყო. ათასობით ადამიანის ჩურჩული ერთდროულად ბრუნავდა. ოთახის კედლებიდან შავი ფრჩხილები ამოვიდა. თითქოს თავად ქვა ცდილობდა ვინმეს ჩაბღაუჭებოდა. ანამ უკან დაიხია. კომპიუტერმა ახალი ფანჯარა გახსნა. იქ ეწერა: „გაშვების ღილაკი.“ მის ქვემოთ კი - „თუ დააჭერ, მკვდრები აღარ მოგელანდებიან... ისინი დაგიმახსოვრებენ.“ ანამ ინსტინქტურად დააჭირა. იმ წამს მონასტერი გაქრა. კარპატების მთებიც. ცა. დედამიწა. ყველაფერი შავ კოდად დაიშალა. სამყარო იქცა უსასრულო პროგრამად, სადაც ყოველი ადამიანის სული ერთი სტრიქონი იყო. და ყოველი სიკვდილი - მხოლოდ Enter-ის დაჭერა. ანა ყვიროდა. მაგრამ ყვირილი აღარ ისმოდა. ხმაც მონაცემად გადაიქცა. ეკრანზე ბოლო შეტყობინება გამოჩნდა. „სულების განახლება დასრულებულია.“ შემდეგ... მონიტორმა ანას სახე ჩართო. ის უკვე ეკრანის შიგნით იჯდა. მშვიდად. უღიმოდა. და ეკითხებოდა შემდეგ სტუმარს: - აქ ვინ არის? ოთახში შესულმა მოხუცმა შიშით თქვა: - მხოლოდ მე... ანამ ნელა გაიღიმა. - არა... ახლა უკვე ჩვენ ვართ. ამბობენ, რომ იმ მთებში დღემდე დგას ის კომპიუტერი. მას არ აქვს ინტერნეტი. არ აქვს კვების ბლოკი. არ აქვს ოპერაციული სისტემა. მაინც მუშაობს. რადგან მისი პროცესორი სილიციუმით კი არა, დავიწყებული სულების ლოცვებით არის აწყობილი, ხოლო მისი მეხსიერება საფლავების ქვეშ კი არ ინახება - ცოცხალი ადამიანების შიშში იზრდება. და ყოველ ჯერზე, როცა ღამის სიჩუმეში გამორთული კომპიუტერიდან კლავიატურის კაკუნი ისმის, კარპატების მთები თითქოს ერთდროულად სუნთქავენ. რადგან ვიღაც ახალი მომხმარებელი სისტემაში უკვე შესულია. ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი ) 2023 წ.
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი