სულის ევთანაზია

ადამიანის სხეულში არსებობს ოთახი, რომელსაც არც გული ჰქვია და არც გონება. ძველი მისტიკოსები მას მესამე სიჩუმეს ეძახდნენ - ადგილს, სადაც აზრები ჯერ არ დაბადებულან, მაგრამ უკვე კვდებიან.

ერთ ღამეს იქ შევედი.

სიჩუმეს ფერი ჰქონდა. შავი კი არა - ისეთი გამჭვირვალე, რომ საკუთარ შიშებს ხედავდი, როგორც წყალში ჩაძირულ ვარსკვლავებს.

იქ დამხვდა არსება, რომელსაც სახე არ გააჩნდა. მხოლოდ ჩემი ხმით ლაპარაკობდა.

- იცი, რას ნიშნავს სულის ევთანაზია?

თავი გავაქნიე.

- ეს მაშინ ხდება, როცა ადამიანი საკუთარ სიმართლეს იმდენჯერ ღალატობს, რომ სული სიკვდილს არჩევს, მაგრამ სხეულს არ ტოვებს. რჩება... როგორც ცარიელი ექო.

ვიგრძენი, როგორ ამტკივდა ბავშვობა.

მივხვდი, რომ მოგონებებსაც აქვთ ძვლები და ყოველ ტყუილზე თითო ძვალი უმტყუნდებათ. ბოლოს ისინი სიარულს ვეღარ ახერხებენ და ჩვენ მათ "დავიწყებას" ვარქმევთ.

არსებამ ხელი ჰაერში გაატარა.

სივრცე გაიბზარა.

ბზარში უცნაური ნიშნები ჩანდა. ისინი არც ანბანი იყო, არც რიცხვები. ეს იყო სამყარო, რომელიც საკუთარ თავს კითხულობდა.

- ეს არის გასაღები, - მითხრა. - არა კარის, არამედ დამკვირვებლის.

- როგორ წავიკითხო?

- არ წაიკითხო. გახდი.

უცებ მივხვდი, რომ ყველა ადამიანი სინამდვილეში დაკეტილი კითხვა იყო. პასუხები კი გარედან არასოდეს მოდიოდა. ისინი შიგნიდან აღწევდნენ, მაგრამ მხოლოდ მაშინ, როცა საკუთარი თავის წინააღმდეგ ომი სრულდებოდა.

არსება გაქრა.

ოთახიც დაიშალა.

დარჩა მხოლოდ ერთი სიტყვა, რომელიც არსად ეწერა, მაგრამ ყველაფერს ერქვა:

„ვინც საკუთარ სულს ყოველდღე აძინებს, ერთ დილას გაიღვიძებს ისე, რომ გაღვიძებული აღარ იქნება.“

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.